Pela z białego miasta - Celina Mioduszewska

 

Poruszająca opowieść o kobiecie, której serce biło dla sztuki

Placyda „Pela” Bukowska – malarka o sercu romantyczki, której wrażliwość jest jednocześnie darem i przekleństwem. Wychowana w Białymstoku, kształcona w Wilnie, żyje na styku dwóch światów i zmaga się z tym, czym akurat rzuci w nią los.

Trudy macierzyństwa, ból, lęk i strata, ale także miłość i sztuka, która porusza do głębi – w świecie pełnym niepokoju Pela szuka ukojenia w tym, co najbliższe jej sercu. Przez lata towarzyszą jej w tym różni mężczyźni – między innymi Stanisław Bukowski, ceniony architekt, oraz Czesław Miłosz, młody student prawa, którego obecność burzy jej spokój…

„Pela z białego miasta” to zbeletryzowana opowieść o artystce silnie związanej z Białymstokiem. Historia kobiety, która w świecie zadającym rany nie traci nadziei, a swoje emocje przelewa na płótno.

 „Pela z białego miasta” Celiny Mioduszewskiej to beletryzowana opowieść biograficzna, która przenosi czytelnika w świat kobiety rozdartej między sztuką, macierzyństwem a realiami historycznych przemian XX wieku. Już od pierwszych stron wyczuwalny jest spokojny, refleksyjny ton narracji, który pozwala zanurzyć się w historii bez pośpiechu, niemal jak w oglądaniu powoli powstającego obrazu.

Centralną postacią powieści jest Placyda „Pela” Bukowska – malarka, której życie od najmłodszych lat naznaczone było zarówno przywilejem edukacji, jak i ciężarem oczekiwań. Dorastająca w Białymstoku, a następnie kształcąca się w Wilnie, bohaterka od początku funkcjonuje pomiędzy dwoma światami: prowincjonalnym i artystycznym, prywatnym i publicznym. Ten dualizm staje się osią jej późniejszych wyborów i wewnętrznych konfliktów.

Autorka szczególnie mocno akcentuje rolę Wilna jako przestrzeni formującej młodą artystkę. To właśnie tam Pela spotyka ludzi, którzy wpływają na jej wrażliwość i sposób postrzegania świata. Wśród nich pojawia się Czesław Miłosz, którego obecność w życiu bohaterki wprowadza element emocjonalnego napięcia, jednak nie przyćmiewa jej decyzji o wyborze stabilniejszej drogi u boku Stanisława Bukowskiego.

Relacja małżeńska Peli i Bukowskiego została ukazana jako partnerstwo oparte na wzajemnym wsparciu i wspólnym rozumieniu sztuki. Ich życie, choć pełne artystycznych ambicji, zostaje jednak wielokrotnie wystawione na próbę przez historię – przede wszystkim przez wybuch wojny, który zmienia ich codzienność i zmusza do powrotu do Białegostoku. Tam sztuka staje się nie tylko pasją, ale również formą przetrwania i odbudowy świata.

Jednym z najmocniejszych wątków powieści jest macierzyństwo Peli, ukazane bez idealizacji. Autorka nie unika trudnych tematów – utraty dziecka, choroby syna czy emocjonalnego ciężaru, jaki niesie opieka nad nim. Dzięki temu bohaterka staje się postacią wielowymiarową, a jej siła nie wynika z braku słabości, lecz z umiejętności mierzenia się z nimi.

Istotną rolę w powieści odgrywa również sama sztuka, która dla Peli jest nie tylko zawodem, ale formą oddychania i przetwarzania emocji. Obrazy stają się tu językiem niewypowiedzianych uczuć, a proces twórczy – sposobem radzenia sobie z bólem i stratą. W tym kontekście tytułowa „biała przestrzeń” miasta nabiera symbolicznego znaczenia, kojarząc się z czystością, ale i pustką, którą trzeba wypełnić.

Warstwa językowa książki utrzymana jest w stylu spokojnym, nieco stylizowanym na epokę, co wzmacnia autentyczność przedstawianych wydarzeń. Narracja nie spieszy się z odkrywaniem kolejnych etapów życia bohaterki, pozwalając czytelnikowi na stopniowe wchodzenie w jej świat i emocje. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych – momentami zbyt wolne tempo.

„Pela z białego miasta” to powieść, która bardziej skłania do refleksji niż dostarcza dynamicznych zwrotów akcji. Jej siła tkwi w emocjach, detalach codzienności i subtelnym portrecie kobiety, która próbuje pogodzić rolę artystki, matki i partnerki w świecie pełnym zmian.

Ostatecznie jest to historia spokojna, miejscami melancholijna, ale konsekwentna w swoim przekazie. To opowieść o kobiecej wrażliwości, sile i cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za życie zgodne z własną naturą.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

powieść historyczna

Data wydania: 2025-11-21

Liczba stron: 242

ISBN: 9788384232262

Krew i Przysięga: Początek Nowej Ery - Maciej Mirocha

 

Przysięga została złożona. Nadchodzi bitwa…

Świat rozdarty między światłem a ciemnością drży w obliczu odradzającej się przepowiedni. Zapowiada ona nadejście Czystego Zła – potęgi, która nie pragnie władzy, lecz całkowitego zniszczenia równowagi. A w samym jej centrum stoi Piotr.

Młody chłopak ze spokojnej wioski w głębi lasu w jednej chwili traci wszystko, co kochał. Gdy mroczna siła ogarnia jego rodzinne strony, wyrusza w podróż do legendarnego miasta, gdzie skryta jest prawda o jego przyszłości.

Wraz z lojalnymi towarzyszami, w tym odważną Julią, Piotr zostaje wciągnięty w odwieczny konflikt dwóch braci – jednego, żądnego absolutnej władzy, i drugiego, który desperacko walczy o ocalenie kruchej równowagi. Z każdym krokiem musi mierzyć się nie tylko z niebezpieczeństwami krainy, ale i… z mrokiem, który budzi się w nim samym.

„Krew i Przysięga: Początek Nowej Ery” to epicka opowieść o miłości rodzącej się w cieniu śmierci, o zdradzie, która łamie dusze, i o wyborach, które mogą ocalić świat… albo go pogrążyć.

„Krew i Przysięga: Początek Nowej Ery” Macieja Mirochy to powieść, która od pierwszych stron stawia na dobrze znane elementy klasycznej fantastyki: przepowiednię, walkę dobra ze złem i bohatera wybranego przez los. Autor buduje historię w oparciu o sprawdzone schematy, próbując jednocześnie nadać im własny ton i emocjonalną głębię.

Fabuła koncentruje się wokół Piotra – młodego chłopaka, którego spokojne życie zostaje brutalnie przerwane. Utrata bliskich i konieczność opuszczenia rodzinnej wioski stają się początkiem drogi, która ma go zaprowadzić do prawdy o samym sobie. Motyw podróży bohatera jest tu osią całej opowieści, jednak jego realizacja bywa nierówna – momentami angażująca, a innym razem przewidywalna.

Największym wyzwaniem tej książki okazuje się konstrukcja świata i spójność wydarzeń. Choć autor sięga po rozbudowane uniwersum, pełne magii, dawnych konfliktów i mitologicznych odniesień, nie zawsze udaje mu się utrzymać logiczną ciągłość narracji. Niektóre sceny sprawiają wrażenie niedopowiedzianych lub zbyt skrótowych, przez co czytelnik może czuć się wytrącony z rytmu opowieści.

Podobnie jest z bohaterami. Piotr, jako centralna postać, został wykreowany jako niemal nieskazitelny, co paradoksalnie odbiera mu wiarygodność. Brakuje w nim wewnętrznych sprzeczności, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć jego decyzje. Na tym tle znacznie ciekawiej wypadają postaci drugoplanowe, zwłaszcza Julia, która wnosi do historii więcej emocjonalnej autentyczności i niejednoznaczności.

Relacja między Piotrem a Julią stanowi jeden z ważniejszych elementów powieści. To właśnie w tych bardziej kameralnych fragmentach historia nabiera życia, pokazując, że autor najlepiej odnajduje się w opisywaniu emocji i więzi między bohaterami. Niestety, wątki romantyczne momentami rozwijają się zbyt szybko, przez co tracą na sile oddziaływania.

Warstwa językowa książki zdradza, że mamy do czynienia z debiutem. Styl bywa nierówny – od fragmentów całkiem obrazowych i plastycznych, po partie, które sprawiają wrażenie pośpiesznych lub niedopracowanych. Zdarzają się również uproszczenia i powtórzenia, które mogą wpływać na odbiór całości.

Nie można jednak odmówić tej powieści ambicji. Widać wyraźnie, że autor miał pomysł na historię i próbował stworzyć coś większego niż jednorazową opowieść. Zarys świata, konflikt między siłami światła i ciemności oraz wątki związane z przeznaczeniem mają potencjał, który – przy większym dopracowaniu – mógłby przynieść znacznie bardziej satysfakcjonujący efekt.

„Krew i Przysięga: Początek Nowej Ery” to książka, która może zainteresować czytelników lubiących klasyczne fantasy i nieskomplikowane historie o wybrańcach. Jednocześnie jest to tytuł, który wyraźnie pokazuje, jak ważna w tym gatunku jest konsekwencja i pogłębienie zarówno świata, jak i bohaterów.

Ostatecznie to debiut z widocznymi niedoskonałościami, ale też z pewnym potencjałem. Jeśli autor zdecyduje się kontynuować serię i popracować nad warsztatem, kolejne części mogą okazać się znacznie bardziej dopracowane i wciągające.

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

 

Wydawnictwo: Novae Res

fantasy, science fiction

Data wydania: 2025-11-17

Liczba stron: 238

ISBN: 9788384231296

 

Marsz kości - Yaro Kowalewski

 

Ziemia drży u progu końca. To początek „Marszu Kości”.

Cesarz Kiruth-Hor zniknął wraz ze swoimi doborowymi oddziałami w niewyjaśnionych okolicznościach. Cesarstwo pogrąża się w chaosie, a regentka Sirica de Volar nie ma ani charyzmy, ani siły, by utrzymać władzę nad rozległymi ziemiami. Nad światem gromadzą się cienie...

Z zachodu nadciąga Kult Potępionych, dowodzony przez Pierwszego Zarażonego – zgromadzenie fanatyków, żądnych zemsty za dawne krzywdy. W Mrocznej Kniei królowa Xedresa przygotowuje się do odbicia Fardadel, a zza morza wypływa flota Dhilaby Groźnego, by uderzyć na Wschodnią Bruzdę.

Prawdziwe zło nie przychodzi jednak z lądu ani z wody. Czai się pod ziemią. Czeka, by wypełnić wolę swojego pana.

W obliczu nadciągającej zagłady los świata spoczywa w rękach nielicznych – wśród nich są dawny paladyn, zmiennokształtny smok, były generał cesarskiej armii i młoda adeptka magii. Czy zdołają powstrzymać to, co nieuniknione?

 „Marsz kości” autorstwa Yaro Kowalewskiego to drugi tom rozbudowanej serii fantasy, który nie tylko kontynuuje wydarzenia znane z poprzedniej części, ale wyraźnie podnosi stawkę. To powieść o świecie stojącym na krawędzi upadku, gdzie chaos przestaje być zagrożeniem – staje się rzeczywistością.

Już od pierwszych stron czuć, że mamy do czynienia z historią o znacznie większym ciężarze niż jej poprzedniczka. Zniknięcie cesarza Kiruth-Hora burzy resztki równowagi, a słaba regencja nie jest w stanie utrzymać porządku. Kolejne siły – zarówno polityczne, jak i nadprzyrodzone – zaczynają walczyć o dominację, a czytelnik zostaje wrzucony w sam środek narastającego konfliktu.

Jednym z największych atutów tej powieści jest rozmach świata przedstawionego. Autor buduje wielowarstwową rzeczywistość, w której ścierają się różne kultury, frakcje i interesy. Kult Potępionych, mroczne siły czające się pod ziemią czy nadciągające armie – wszystko to tworzy obraz świata ogarniętego nieuniknioną katastrofą.

Na szczególną uwagę zasługuje galeria bohaterów. Mamy tu zarówno postacie dobrze znane z pierwszego tomu, jak i nowe twarze, które wnoszą świeżą energię do fabuły. Dawny paladyn, zmiennokształtny smok czy młoda adeptka magii to bohaterowie, których losy śledzi się z rosnącym zainteresowaniem, zwłaszcza że autor nie oszczędza ich i stawia przed nimi trudne wybory.

Fabuła rozwija się dynamicznie, a sceny walki należą do najmocniejszych elementów książki. Są brutalne, szczegółowe i pozbawione upiększeń, co dobrze współgra z mrocznym tonem całej historii. Jednocześnie nie brakuje tu intryg politycznych i momentów wyciszenia, które pozwalają lepiej zrozumieć motywacje postaci.

Styl autora pozostaje charakterystyczny – z jednej strony przystępny, z drugiej miejscami surowy. Ten lekko szorstki język dobrze oddaje klimat świata, w którym nie ma miejsca na złudzenia. Widać również, że w drugim tomie autor jeszcze śmielej rozwija opisy i buduje napięcie, co przekłada się na większą głębię opowieści.

Nie jest to jednak książka pozbawiona wyzwań dla czytelnika. Liczba bohaterów i wątków może przytłoczyć, zwłaszcza na początku. Pomocne okazują się jednak elementy porządkujące, które ułatwiają odnalezienie się w tej złożonej strukturze.

„Marsz kości” to kontynuacja, która nie tylko utrzymuje poziom pierwszego tomu, ale momentami go przewyższa. To historia dla czytelników, którzy cenią sobie mroczne fantasy z rozmachem, brutalnością i wyraźnie zarysowanymi konfliktami.

Ostatecznie jest to powieść, która pozostawia po sobie niedosyt – nie dlatego, że czegoś jej brakuje, ale dlatego, że wyraźnie zapowiada kolejne wydarzenia. To etap większej historii, w której najważniejsze starcia dopiero nadchodzą, a świat przedstawiony wciąż ma jeszcze wiele do odsłonięcia.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

fantasy, science fiction

Data wydania: 2025-11-24

Liczba stron: 726

ISBN: 9788384232156

 

Errata - Iga Majak

 

Poprawki są potrzebne – nie tylko w książkach…

Po śmierci prezesa warszawskiego wydawnictwa Revista życie jego pracowników wywraca się do góry nogami.

Przeprowadzka do nowej siedziby zamienia się w wyścig z czasem – trzeba spakować setki teczek, uporządkować archiwa i zmierzyć się z chaosem narastającym od lat.

W tym zamieszaniu Natalia zatrudnia do pomocy Gaję, która przypadkiem odkrywa niepokojące braki w dokumentach. Czy to zwykły bałagan, czy celowe działanie?

Tymczasem redaktorka Baśka Sypniewska próbuje na nowo poukładać swoje życie – a żeby to zrobić, musi odpowiedzieć sobie na jedno pytanie: czy jako rozwódka z dwójką dzieci wciąż ma prawo do własnych pragnień? Zwłaszcza gdy romans z młodszym kolegą z pracy coraz bardziej wymyka się spod kontroli.

„Errata” to kontynuacja „Korekty”. Historia o błędach – tych w książkach, w dokumentach i w ludzkich decyzjach. O poprawkach, których czasem nie da się już wprowadzić. I o zmianach, które nadchodzą, nawet gdy wcale ich nie planujemy.

„Errata” autorstwa Igi Majak to kontynuacja historii zapoczątkowanej w „Korekcie”, która rozwija znany już czytelnikom świat wydawnictwa i jego pracowników. Tym razem autorka jeszcze wyraźniej koncentruje się na ludzkich relacjach, pokazując, że tytułowe poprawki dotyczą nie tylko tekstów, lecz przede wszystkim życia.

Akcja powieści toczy się w momencie przełomu – po śmierci prezesa wydawnictwa Revista, gdy firma musi zmierzyć się z organizacyjnym chaosem i koniecznością przeprowadzki. Ten pozornie techniczny wątek staje się ciekawym tłem dla wydarzeń, wprowadzając atmosferę niepewności i napięcia. Jednocześnie pojawiające się nieprawidłowości w dokumentach nadają historii lekki rys tajemnicy.

Na pierwszy plan wysuwa się jednak postać Baśki Sypniewskiej – rozwiedzionej redaktorki, która próbuje poukładać swoje życie na nowo. To bohaterka bardzo ludzka i wiarygodna, balansująca między rolą matki a kobietą, która wciąż ma prawo do uczuć i pragnień. Jej wewnętrzne rozterki są jednym z najmocniejszych elementów powieści.

Wątek relacji z młodszym kolegą z pracy wnosi do książki świeżość, ale i napięcie. Autorka nie idealizuje tej relacji – pokazuje zarówno jej emocjonalny potencjał, jak i wynikające z niej wątpliwości. To romans, który nie opiera się wyłącznie na uniesieniach, lecz także na pytaniach o odpowiedzialność i konsekwencje.

Równolegle rozwijany jest motyw tajemnic związanych z dokumentami i przeszłością wydawnictwa. Choć nie dominuje on fabuły, stanowi interesujące urozmaicenie i sprawia, że książka nie ogranicza się wyłącznie do warstwy obyczajowej. Dzięki temu lektura zyskuje na dynamice.

Styl Igi Majak jest lekki i przystępny, a dialogi brzmią naturalnie i często wnoszą do historii sporą dawkę humoru. Szczególnie dobrze wypadają sceny rodzinne, które dodają powieści autentyczności i ciepła. To właśnie w nich bohaterowie wydają się najbardziej prawdziwi.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona słabszych momentów. Czytelnicy znający pierwszy tom mogą odczuć pewne powtórzenia lub znajome schematy. Dla nowych odbiorców nie będzie to jednak problem – „Errata” broni się jako samodzielna historia.

Powieść porusza tematy bliskie codzienności: potrzebę bliskości, trud odbudowy życia po rozstaniu, a także odwagę do wprowadzania zmian. Nie są to wątki odkrywcze, ale sposób ich przedstawienia sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić.

„Errata” to książka, która najlepiej sprawdzi się jako lektura na chwilę oddechu – angażująca, ale niewymagająca. To opowieść o tym, że każdy ma prawo do własnych poprawek w życiu, nawet jeśli nie wszystkie da się wprowadzić bez konsekwencji.

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2025-10-24

Liczba stron: 288

ISBN: 9788384231401

 

Bezruch - Maciej Zakliczyński

 

Bezruch to złudzenie. Ciało może spać, serce – nigdy.

Adam, pięćdziesięcioletni mężczyzna, żyje u boku młodszego partnera, Kacpra. Łączy ich wspólna codzienność, dzieli – to, czego przez lata nie potrafili sobie powiedzieć. Niedokończone rozmowy, urazy i przemilczana przeszłość osiadły między nimi jak cień, którego nie sposób przegonić.

Pewnego dnia Adam odbiera telefon od Sebastiana – przyjaciela sprzed lat, z którym wiąże go więcej niż tylko dawne relacje. Nie tłumacząc niczego Kacprowi, wyrusza w podróż, która może okazać się zarówno misją ratunkową… jak i spóźnionym pożegnaniem.

Adam wie, że Sebastian zbyt długo dryfował w stronę autodestrukcji. A telefon, który wykonał, mógł być jego ostatnim wołaniem o pomoc.

„Bezruch” to intymna opowieść o emocjonalnym paraliżu, który odbiera głos, zatrzymuje ruch i zamraża uczucia. Historia mężczyzny, który odkrywa, że nie da się kochać, nie biorąc za to odpowiedzialności. I że czasem tylko bliskość może przywrócić puls życiu.

„Bezruch” autorstwa Macieja Zakliczyńskiego to powieść, która już od pierwszych stron daje czytelnikowi jasno do zrozumienia, że nie będzie to łatwa ani lekka lektura. To historia zanurzona w ciszy, niedopowiedzeniach i emocjach, które przez lata narastały, aż w końcu zaczęły definiować życie bohaterów.

Centralną postacią jest Adam – pięćdziesięcioletni mężczyzna, który funkcjonuje w relacji z młodszym partnerem, Kacprem. Ich związek nie jest jednak oparty na prostych uczuciach czy harmonii, lecz raczej na tym, co zostało przemilczane. Autor z dużą wrażliwością pokazuje, jak niewypowiedziane słowa potrafią z czasem stworzyć mur trudniejszy do zburzenia niż jakikolwiek konflikt.

Punktem zwrotnym staje się telefon od Sebastiana – postaci z przeszłości, która nagle powraca, burząc pozorny spokój Adama. Decyzja o wyjeździe, podjęta bez wyjaśnień wobec Kacpra, staje się impulsem do konfrontacji z tym, co zostało niedomknięte. W tym sensie podróż bohatera ma wymiar nie tylko fizyczny, ale przede wszystkim emocjonalny.

Największą siłą powieści jest jej intymność. Autor skupia się na detalach – spojrzeniach, milczeniu, wspomnieniach – i to właśnie one budują napięcie. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, zamiast tego dostajemy powolne, momentami bolesne odsłanianie prawdy o relacjach i o samym sobie.

 

Jednocześnie styl narracji może budzić mieszane odczucia. Język jest bardzo gęsty, pełen metafor i powtórzeń, co z jednej strony nadaje tekstowi charakteru, a z drugiej momentami spowalnia lekturę. Niektóre fragmenty sprawiają wrażenie nadmiernie rozbudowanych, jakby autor chciał zatrzymać czytelnika w jednej emocji nieco dłużej, niż to konieczne.

W miarę rozwoju fabuły książka jednak nabiera wyraźniejszego kształtu. Druga część przynosi większą klarowność i emocjonalne skupienie, dzięki czemu łatwiej zaangażować się w historię Adama. To właśnie wtedy wybrzmiewają najważniejsze tematy: strata, odpowiedzialność za drugiego człowieka i trudna sztuka kochania.

Nie sposób pominąć faktu, że „Bezruch” dotyka również kwestii tożsamości i relacji w kontekście związku dwóch mężczyzn, jednak robi to w sposób naturalny, bez nadmiernego eksponowania. Najważniejsze pozostają emocje – uniwersalne i zrozumiałe niezależnie od kontekstu.

Nie jest to książka dla każdego. Wymaga cierpliwości, otwartości na refleksyjny styl i gotowości do zanurzenia się w cudzych przeżyciach. Czytelnicy szukający dynamicznej akcji mogą poczuć znużenie, ale ci, którzy cenią literaturę introspektywną, znajdą tu wiele do przemyślenia.

„Bezruch” to opowieść o tym, że pozorny spokój bywa jedynie iluzją, a to, co najważniejsze, często dzieje się pod powierzchnią. To książka nierówna, momentami wymagająca, ale jednocześnie szczera i emocjonalnie intensywna. Pozostawia po sobie coś więcej niż fabułę – zostawia pytania, na które każdy czytelnik musi odpowiedzieć sam.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 5/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2025-11-07

Liczba stron: 378

ISBN: 9788384231630

 

 

Tulipany nad urwiskiem - Aleksandra Dereń

 

By odnaleźć siebie, musiał… umrzeć

Simon Philip Christopher Lavdor, przyszły władca Bregsburga, nigdy nie czuł się częścią królewskiego dworu. Zbyt wrażliwy, zbyt ludzki – każdego dnia musi mierzyć się z chłodem bezlitosnej matki i pogardą młodszego brata, który marzy, by zająć jego miejsce. Tylko Cassandra, najbliższa przyjaciółka, sprawia, że życie w pałacu staje się znośne. Ale nawet ona nie potrafi powstrzymać księcia przed realizacją planu, który na zawsze odmieni los Bregsburga.

W dniu osiemnastych urodzin Simon finguje własną śmierć. Przyjmuje nową tożsamość i wybiera życie z dala od pałacu, gdzie nie obowiązują żadne tytuły. Szybko jednak przekonuje się, że ucieczka od przeszłości nie zasklepia przepaści, nad którą staje każdego dnia, a jego decyzja niesie konsekwencje, jakich nie da się cofnąć.

„Tulipany nad Urwiskiem” to niezwykła opowieść o trudach dorastania, miłości, odwadze i o tym, jak trudno być sobą w świecie, w którym każdy nosi maskę.

„Tulipany nad urwiskiem” autorstwa Aleksandry Dereń to rozbudowana powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem romantycznym, która na pierwszy rzut oka może kojarzyć się z historią o życiu w pałacu i królewskich obowiązkach. Szybko jednak okazuje się, że to jedynie tło dla znacznie bardziej intymnej i emocjonalnej opowieści o tożsamości, presji i próbie odnalezienia siebie.

Główny bohater, Simon, przyszły władca Bregsburga, to postać zbudowana na kontraście – z jednej strony uprzywilejowany, z drugiej całkowicie zagubiony. Dorastając w cieniu chłodnej, wymagającej matki i wrogo nastawionego brata, nigdy nie miał przestrzeni, by być sobą. Jego wrażliwość, zamiast być atutem, staje się powodem do krytyki i źródłem kolejnych rozczarowań.

Relacja z Cassandrą wprowadza do tej historii odrobinę światła. To właśnie przy niej Simon może na chwilę zdjąć maskę i poczuć się akceptowany. Ich więź rozwija się naturalnie, choć podszyta jest świadomością różnic społecznych i ograniczeń wynikających z jego pozycji. To jeden z bardziej autentycznych i emocjonalnych elementów powieści.

Punktem zwrotnym jest decyzja o upozorowaniu własnej śmierci. Nie jest to jednak dramatyczny gest w stylu baśniowej ucieczki, lecz akt desperacji człowieka, który nie potrafi już funkcjonować w narzuconej mu roli. Nowa tożsamość daje mu chwilowe poczucie wolności, ale szybko okazuje się, że zmiana otoczenia nie rozwiązuje wewnętrznych problemów.

Autorka bardzo mocno akcentuje psychologiczny wymiar tej historii. Widzimy, jak Simon zmaga się z poczuciem winy, stratą i narastającym kryzysem tożsamości. Jego droga nie jest prostą przemianą, lecz raczej serią bolesnych doświadczeń, które stopniowo prowadzą go na skraj wytrzymałości.

Tempo powieści jest nierówne – momentami akcja przyspiesza, by za chwilę zwolnić i skupić się na emocjach bohatera. Dla jednych będzie to zaleta, pozwalająca lepiej zrozumieć jego przeżycia, dla innych może stanowić pewne wyzwanie. Nie jest to historia nastawiona na dynamiczną fabułę, lecz na stopniowe budowanie napięcia emocjonalnego.

Na uwagę zasługuje także sposób, w jaki autorka porusza trudne tematy, takie jak depresja, presja oczekiwań czy brak akceptacji. Nie są one jedynie dodatkiem do fabuły, ale jej integralną częścią. Dzięki temu książka nabiera głębi i wykracza poza schemat typowego romansu.

„Tulipany nad urwiskiem” to opowieść o tym, że nie da się uciec od samego siebie, nawet jeśli zmieni się całe swoje życie. To historia o dojrzewaniu, podejmowaniu decyzji i ich konsekwencjach, a także o potrzebie bycia zauważonym i zrozumianym.

Ostatecznie jest to książka, która może szczególnie trafić do czytelników wrażliwych na emocje bohaterów i zainteresowanych bardziej psychologicznym podejściem do literatury obyczajowej. Nie jest pozbawiona niedoskonałości, ale ma w sobie szczerość i intensywność, które sprawiają, że pozostaje w pamięci na dłużej.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2025-10-27

Liczba stron: 418

ISBN: 9788384230916

 

Maska - Mikołaj Szudra

 

Zło nie zawsze nosi cudzą twarz

Życie Adriana legło w gruzach. Fałszywe oskarżenie o kradzież odebrało mu pracę, z którą wiązał wielkie nadzieje. Ukochana wbiła mu nóż w plecy. A do tego wciąż nie potrafi pogodzić się ze śmiercią matki, która zginęła w tragicznym wypadku samochodowym. Każdy dzień zadaje mu jakiś cios, a Adrian nie widzi już wyjścia z tej spirali nieszczęść.

Gdy pewnej nocy budzą go niepokojące odgłosy dobiegające z piwnicy, schodzi na dół z poczuciem, że zbliża się coś złego. Pomieszczenie okazuje się puste, mężczyzna znajduje tam jednak dziwną maskę. Po jej założeniu nawiedzają go niepokojące wizje, a w jednej z nich dostrzega swojego dziadka. Co łączy go z tym tajemniczym przedmiotem?

Zdeterminowany, by poznać prawdę, Adrian nieświadomie otwiera drzwi, które powinny na zawsze pozostać zamknięte. Ciemność czająca się po drugiej stronie nie tylko wkrótce pochłonie jego umysł… ale zmusi go, by sam stał się potworem.

 „Maska” autorstwa Mikołaja Szudry to propozycja dla czytelników, którzy w literaturze grozy szukają czegoś więcej niż prostych efektów i szybkich zwrotów akcji. Już od pierwszych stron widać, że autor stawia przede wszystkim na atmosferę i psychologiczne napięcie, a nie na dosłowność czy brutalność.

Główny bohater, Adrian, to postać głęboko naznaczona stratą i rozczarowaniem. Fałszywe oskarżenie, rozpad relacji i śmierć matki sprawiają, że znajduje się na granicy załamania. To właśnie w tym momencie jego życia pojawia się tajemnicza maska – przedmiot, który staje się katalizatorem wydarzeń i jednocześnie symbolem przemiany.

Największą siłą tej powieści jest sposób, w jaki autor ukazuje psychikę bohatera. Adrian nie jest jedynie uczestnikiem nadprzyrodzonych zdarzeń, lecz ich współtwórcą – jego lęki, poczucie krzywdy i tłumione emocje zdają się przenikać do rzeczywistości. Granica między tym, co realne, a tym, co wyobrażone, stopniowo się zaciera, co buduje niepokój utrzymujący się przez całą lekturę.

Motyw maski można odczytywać wielowymiarowo. Z jednej strony jest ona źródłem grozy i wizji, z drugiej – metaforą ukrytych emocji oraz tożsamości, którą bohater próbuje zrozumieć. Autor sprawnie wykorzystuje ten symbol, prowadząc narrację w stronę coraz bardziej mrocznych i niejednoznacznych interpretacji.

Tempo powieści jest wyważone, choć momentami może wydawać się powolne. Akcja rozwija się stopniowo, a napięcie narasta wraz z kolejnymi odkryciami bohatera. To podejście może nie przypaść do gustu czytelnikom oczekującym dynamicznej fabuły, jednak dla miłośników horroru psychologicznego będzie to raczej zaleta niż wada.

 Na uwagę zasługuje również klimat książki. Jest gęsty, momentami wręcz duszny, a opisy wizji i stanów emocjonalnych bohatera potrafią zostawić trwały ślad. Autor operuje obrazami, które działają na wyobraźnię i nie znikają od razu po odłożeniu książki.

Nie oznacza to jednak, że „Maska” jest pozbawiona słabszych momentów. Zdarzają się fragmenty, w których narracja traci impet, a niektóre wątki mogłyby zostać mocniej rozwinięte lub doprecyzowane. Mimo to całość pozostaje spójna i konsekwentna w swoim założeniu.

To nie jest horror dla każdego. Wymaga cierpliwości i otwartości na bardziej symboliczne odczytania. Zamiast straszyć wprost, książka woli budować niepokój i zmuszać do refleksji nad naturą zła – które, jak sugeruje już sam opis, nie zawsze przychodzi z zewnątrz.

„Maska” to interesujący i momentami bardzo sugestywny debiut, który pokazuje, że groza może tkwić nie tylko w nadprzyrodzonych zjawiskach, ale przede wszystkim w człowieku i jego wnętrzu. To lektura, która niekoniecznie ma dostarczyć rozrywki, ale z pewnością potrafi zapaść w pamięć.

 

 Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

Horror

Data wydania: 2025-11-07

Liczba stron: 232

ISBN: 9788384230770