Nieznana historia rodziny Frankenstein - Krzysztof Von Lipiński

 

Jakie sekrety kryją się za wrotami zamku rodziny Frankenstein?

Alfred Frankenstein, spadkobierca starego i wpływowego rodu, wiedzie spokojne życie wraz z żoną i córką. Wszystko zmienia się, gdy w zamku pojawia się Klementyna – młoda kucharka, która wywraca jego świat do góry nogami. Alfred bez wahania odrzuca swoje dziedzictwo i zaczyna nowe życie ze swoją ukochaną, tracąc jednocześnie prawo do rodzinnego majątku.

W poszukiwaniu pracy trafia do renomowanego studia filmowego. Właśnie tam poznaje hrabiego Norberta – istotę o nienaturalnych pragnieniach, żywiącą się ludzką krwią. Od tej chwili ich losy splatają się nierozerwalnie, a ich znajomość przeradza się w głęboką i szczerą przyjaźń.

 

Książka „Nieznana historia rodziny Frankenstein” autorstwa Krzysztofa von Lipiński to propozycja, która już samym tytułem obiecuje wejście w znany, literacki mit, lecz szybko okazuje się jego swobodną i nieoczywistą reinterpretacją. Autor sięga po motywy klasyczne dla opowieści gotyckich, jednak traktuje je bardziej jako inspirację niż sztywne ramy gatunkowe, co nadaje tej historii specyficzny, niejednoznaczny charakter.

Punktem wyjścia narracji jest Alfred Frankenstein – spadkobierca wpływowego rodu, którego życie zostaje wywrócone do góry nogami przez pojawienie się Klementyny. Wątek rodzinny szybko jednak schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca opowieści o ucieczce od dziedzictwa, poszukiwaniu nowej tożsamości oraz zderzeniu z rzeczywistością, która okazuje się znacznie mniej uporządkowana, niż można by przypuszczać.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów książki jest jej narracyjna niestabilność. Czas i przestrzeń nie są tu jasno określone, co sprawia, że historia przypomina raczej zbiór luźno powiązanych obrazów niż klasycznie skonstruowaną powieść. Zamek, karoca i elementy stylizowane na dawną epokę współistnieją z detalami współczesnymi, co tworzy specyficzny, miejscami surrealistyczny kontrast.

Ważną rolę odgrywa również postać Norberta – istoty o nienaturalnych cechach, której obecność wprowadza do fabuły elementy grozy i niepokoju. Jego relacja z Alfredem staje się osią wielu wydarzeń, a jednocześnie pretekstem do eksplorowania tematów przyjaźni, samotności i odmienności. To właśnie w tych fragmentach książka najbliżej zbliża się do klasycznego horroru, choć nigdy nie w pełni go realizuje.

Na uwagę zasługuje także sposób kreowania postaci drugoplanowych. Są one wyraziste, często przerysowane, a jednocześnie pełnią funkcję swoistych symboli lub nośników pojedynczych emocji. Ich losy – czasem tragiczne, czasem ironiczne – wprowadzają do opowieści elementy czarnego humoru oraz nieoczywistego dystansu do przedstawianej rzeczywistości.

Styl autora jest prosty, momentami surowy, co może być zarówno zaletą, jak i ograniczeniem. Z jednej strony pozwala na szybkie zanurzenie się w historii, z drugiej – niekiedy brakuje większej precyzji narracyjnej oraz konsekwencji w prowadzeniu niektórych wątków. Pojawiają się również drobne nierówności językowe, które mogą wybijać z rytmu lektury.

Interesującym zabiegiem są wplecione w fabułę elementy groteski i czarnego humoru, które przełamują mroczniejszy ton opowieści. To właśnie one sprawiają, że książka nie staje się jednowymiarowa – balansuje między powagą a absurdem, nie zawsze jednak utrzymując tę równowagę w sposób stabilny.

Trudność w jednoznacznym określeniu czasu i miejsca akcji może być dla części czytelników atutem, a dla innych przeszkodą. Z jednej strony buduje to aurę tajemnicy i uniwersalności, z drugiej – utrudnia pełne zanurzenie się w świecie przedstawionym. Ta nieokreśloność wydaje się jednak zamierzonym zabiegiem, wpisującym się w ogólną estetykę książki.

„Nieznana historia rodziny Frankenstein” to powieść niejednoznaczna, balansująca między pastiszem, reinterpretacją a autorską wizją literatury grozy. Nie jest to klasyczny horror, którego można by się spodziewać po inspiracji tak silnym literackim archetypem, lecz raczej eksperyment narracyjny, który celowo wymyka się jednoznacznym kategoriom.

Ostatecznie jest to książka, która może budzić skrajne reakcje – od fascynacji po dezorientację. Jej siłą jest atmosfera, oryginalne podejście do znanego motywu oraz odwaga w łamaniu konwencji. Wymaga jednak od czytelnika otwartości na nieoczywistość i gotowości na historię, która nie zawsze podąża utartymi ścieżkami.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 4/10

 

 

Wydawnictwo: Novae Res

Horror

Data wydania: 2025-11-18

Liczba stron: 210

ISBN: 9788384230992

Śmierć w Mieście Duchów - Agnieszka Kosydar

 

Małe miasteczka mają swoje mroczne sekrety…

Trzydziestoletni Adam, rock’n’rollowiec z trudną przeszłością i miłością do motocykli, wraca do rodzinnego miasteczka na pogrzeb ciotki. Chce tylko sprzedać jej dom i zniknąć – ale zostaje wplątany w sprawę brutalnego morderstwa szesnastoletniej Kornelii.

Zmuszony zostać, rozpaczliwie szuka sposobu, by oczyścić swoje imię i rozwikłać zagadkę śmierci dziewczyny. Nie jest to jednak proste – bolesne wspomnienia wracają jak echo, mieszkańcy patrzą na niego z wrogością, a sam dom zdaje się jęczeć, aby wyrazić sprzeciw jego obecności. Z każdym dniem rośnie napięcie, a Adam coraz mniej ufa zarówno ludziom, jak i własnemu osądowi.

W miejscu, gdzie wszyscy coś ukrywają, prawda może okazać się bardziej przerażająca niż zbrodnia.

Książka „Śmierć w Mieście Duchów” autorstwa Agnieszki Kosydar to debiut, który od pierwszych stron jasno określa swój klimat – mroczny, niepokojący i pełen niedopowiedzeń. Autorka sięga po dobrze znany motyw małego miasteczka, gdzie pozorna cisza skrywa znacznie więcej, niż mieszkańcy chcieliby ujawnić, i wykorzystuje go w sposób, który skutecznie przyciąga uwagę czytelnika.

Fabuła koncentruje się wokół Adama – bohatera z przeszłością, który wraca do rodzinnych stron jedynie na chwilę, by uporządkować sprawy po śmierci ciotki. Szybko jednak okazuje się, że jego powrót uruchamia lawinę wydarzeń, nad którymi nie ma kontroli. Tajemnicze okoliczności śmierci nastoletniej Kornelii oraz rosnąca nieufność mieszkańców sprawiają, że Adam zostaje wciągnięty w sprawę, od której nie sposób się uwolnić.

Jednym z największych atutów powieści jest atmosfera. Autorka bardzo konsekwentnie buduje napięcie, operując niedopowiedzeniem i sugestią. Miasteczko nie jest tu jedynie tłem – staje się niemal osobnym bohaterem, pełnym ukrytych znaczeń, cichych konfliktów i niepokojących sygnałów. Wrażenie osaczenia towarzyszy czytelnikowi niemal przez całą lekturę.

Na uwagę zasługuje również sposób prowadzenia narracji. Krótkie rozdziały i dynamiczne sceny sprawiają, że książkę czyta się szybko, momentami wręcz jednym tchem. Autorka nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia – kolejne wydarzenia następują po sobie w szybkim tempie, potęgując uczucie niepewności i napięcia.

 

Interesującym elementem jest wprowadzenie subtelnych motywów paranormalnych. Nie dominują one fabuły, ale skutecznie ją uzupełniają, nadając historii dodatkowego, nieco onirycznego wymiaru. Granica między tym, co realne, a tym, co niewyjaśnione, momentami się zaciera, co może być zarówno atutem, jak i źródłem dezorientacji.

Bohaterowie zostali nakreśleni w sposób wyrazisty, choć nie zawsze w pełni pogłębiony. Adam jako postać centralna budzi zainteresowanie swoją przeszłością i wewnętrznymi rozterkami, jednak niektóre postacie drugoplanowe – mimo potencjału – mogłyby zostać bardziej rozwinięte. Ich tajemnice są intrygujące, lecz chwilami pozostają jedynie zarysowane.

Nie obyło się jednak bez pewnych niedociągnięć. Styl oparty na krótkich, urywanych zdaniach, choć skutecznie buduje tempo, bywa momentami męczący i może zaburzać płynność czytania. Podobnie niektóre wątki wydają się potraktowane zbyt skrótowo, co pozostawia uczucie niedosytu.

Mimo tych uwag „Śmierć w Mieście Duchów” to debiut, który zdecydowanie wyróżnia się klimatem i pomysłem. Autorka pokazuje, że potrafi budować napięcie i tworzyć intrygującą, wielowątkową historię, która angażuje czytelnika od pierwszych stron.

To propozycja szczególnie dla miłośników kryminałów z nutą tajemnicy i niepokoju, gdzie równie ważne jak rozwiązanie zagadki jest samo doświadczenie atmosfery. Książka pozostawia po sobie lekki niedosyt, ale jednocześnie rozbudza ciekawość na tyle, by z zainteresowaniem sięgnąć po kolejne historie autorki.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

kryminał, sensacja, thriller

Data wydania: 2025-11-19

Liczba stron: 280

ISBN: 9788384230732

 

 

Kocham cię, nieznajomy - Justyna Rzecińska

 

Miłość, która rani. Spojrzenie, które zniewala. Prawda, która zabija.

Aleksandra, współwłaścicielka kancelarii prawnej, wierzyła, że Rafał jest jej największą miłością… do chwili, gdy po raz pierwszy podniósł na nią rękę. Od tamtej pory ich – z pozoru idealnym – małżeństwem rządzą cisza, nieufność i strach.

Podczas wspólnego wyjazdu do Sopotu, w hotelowej windzie, spotykają jego – mężczyznę o lazurowych oczach, którego spojrzenie zdaje się sięgać zbyt głęboko. Cyfra sześć, wytatuowana na ciele nieznajomego, nie daje Aleksandrze spokoju – doświadcza rzeczy, których nie potrafi racjonalnie wytłumaczyć. Dziwne znaki, niepokojące sny i głos rozbrzmiewający w jej wnętrzu z każdym dniem nasuwają coraz więcej pytań.

 

Książka Kocham cię, nieznajomy autorstwa Justyny Rzecińskiej to debiut, który próbuje połączyć kilka gatunków – romans, powieść obyczajową i elementy thrillera psychologicznego. Już na wstępie widać, że ambicją autorki było stworzenie historii wielowymiarowej, opartej nie tylko na emocjach, ale też na napięciu i tajemnicy. Efekt jest intrygujący, choć momentami nierówny.

Główna bohaterka, Aleksandra, to kobieta sukcesu – współwłaścicielka kancelarii prawnej, która z zewnątrz prowadzi uporządkowane życie. Jednak za tą fasadą kryje się rzeczywistość pełna przemocy, lęku i narastającego poczucia bezsilności. Relacja z mężem, Rafałem, została ukazana w sposób bezkompromisowy – jako toksyczny związek, w którym dominują kontrola, manipulacja i agresja. To jeden z najmocniejszych elementów powieści, który nadaje jej ciężaru i wiarygodności.

Autorka nie unika trudnych tematów, takich jak przemoc domowa czy zdrada, i przedstawia je w sposób bezpośredni, momentami wręcz surowy. Dzięki temu czytelnik zostaje wciągnięty w emocjonalny świat bohaterki, odczuwając jej strach, zagubienie i stopniowo rodzącą się potrzebę zmiany. To właśnie ten psychologiczny aspekt książki wypada najbardziej przekonująco.

Na tym tle pojawia się wątek tajemniczego nieznajomego – mężczyzny o hipnotyzującym spojrzeniu i charakterystycznym tatuażu. Jego obecność wprowadza do fabuły element niepokoju i niedopowiedzenia, balansujący na granicy realizmu i czegoś trudnego do racjonalnego wyjaśnienia. Motyw wewnętrznego głosu oraz niepokojących wizji dodatkowo potęguje atmosferę zagrożenia i sprawia, że książka zyskuje bardziej mroczny ton.

Ciekawym zabiegiem narracyjnym jest prowadzenie historii z dwóch perspektyw – Aleksandry i Rafała. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć mechanizmy rządzące ich relacją, a także zobaczyć, jak bardzo różnią się ich postrzegania tej samej rzeczywistości. To rozwiązanie dodaje głębi postaciom, choć momentami uwypukla również pewne uproszczenia w konstrukcji psychologicznej bohaterów.

Fabuła rozwija się dynamicznie i nie brakuje w niej zwrotów akcji, które potrafią zaskoczyć. Autorka umiejętnie buduje napięcie, wplatając w historię kolejne wątki i tajemnice. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że nie wszystkie z nich zostały w pełni wykorzystane lub odpowiednio rozwinięte, co wpływa na spójność całej opowieści.

Największym mankamentem książki wydaje się jednak zakończenie. Po intensywnej i emocjonalnej narracji finał sprawia wrażenie zbyt pospiesznego i niedostatecznie dopracowanego. Niektóre wątki pozostają niedomknięte, a czytelnik może odczuć niedosyt, oczekując bardziej wyrazistego rozwiązania.

Mimo tych niedociągnięć „Kocham cię, nieznajomy” to debiut, który zasługuje na uwagę. Autorka podejmuje ważne tematy i potrafi stworzyć atmosferę napięcia oraz niepokoju, która towarzyszy czytelnikowi przez większość lektury. To książka, która może zainteresować zarówno miłośników romansów, jak i tych, którzy szukają w literaturze czegoś bardziej niejednoznacznego.

Ostatecznie jest to opowieść o walce o siebie, o próbie wyrwania się z toksycznej relacji i o odwadze, by zacząć od nowa. Choć niepozbawiona wad, pozostawia po sobie wyraźny ślad i pokazuje potencjał autorki na przyszłość.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 6/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2025-11-17

Liczba stron: 334

ISBN: 9788384231586

 

Lekka, romantyczna opowieść apolityczna - Magdalena Szczyrk

 

Do diabła z opiniami wszystkich, którzy noszą garnitury!

Rozalia, ambitna trzydziestolatka, wierzy, że spełnia swoje marzenia. Jako asystentka Rajmunda Hornsta, kandydata na prezydenta Wrocławia, oddaje kampanii wyborczej całe serce. Chce lepszej Polski – a przecież tylko z ramienia PPU może o nią walczyć.

Od tygodni nie ma więc czasu na sen, na siebie ani na swój związek. I choć z biegiem czasu jej obowiązki zaczynają sprowadzać się do prasowania koszul i parzenia kawy, Rozalia wykonuje je bez cienia sprzeciwu.

Do czasu, gdy traci czujność, a jedno zdjęcie obraca w proch wszystkie starania. Aby ratować swój wizerunek, wkracza na terytorium wrogiej partii – i coraz częściej wpada na autora kompromitującej fotografii. Każde ich spotkanie burzy jej spokój, a niechęć zaczyna niebezpiecznie mieszać się z ciekawością…

Już wkrótce Rozalia stanie nad przepaścią: czy pozostanie wierna dawnym przekonaniom, czy odważy się zrobić krok w stronę nowej perspektywy – takiej, która daje jej głos, budzi sumienie… i porusza serce?

Książka „Lekka, romantyczna opowieść apolityczna” autorstwa Magdaleny Szczyrk to tytuł, który już na poziomie nazwy prowokuje i w pewnym sensie wprowadza czytelnika w błąd. Sugerowana lekkość i apolityczność okazują się jedynie punktem wyjścia do historii znacznie bardziej złożonej, osadzonej głęboko w realiach kampanii wyborczej i mechanizmach władzy. To powieść, która bawi się oczekiwaniami odbiorcy, jednocześnie oferując coś więcej niż prostą historię miłosną.

Główna bohaterka, Rozalia, to ambitna trzydziestolatka, która wierzy, że jej praca ma sens i realny wpływ na rzeczywistość. Jako asystentka kandydata na prezydenta Wrocławia angażuje się bez reszty, stopniowo zatracając granicę między życiem zawodowym a prywatnym. Autorka dobrze oddaje mechanizm wypalenia i rozczarowania – od idealistycznego zaangażowania po moment, w którym bohaterka zaczyna dostrzegać, że jej rola sprowadza się do zadań dalekich od pierwotnych ambicji.

Jednym z najmocniejszych aspektów książki jest ukazanie kulis świata polityki. Nie jest to przestrzeń wielkich idei i wzniosłych przemówień, lecz raczej miejsce pełne napięć, kompromisów i walki o wizerunek. Szczególnie wyraźnie wybrzmiewa problem nierównego traktowania kobiet, które – mimo kompetencji – często spychane są do roli „zaplecza”. Ten wątek nadaje powieści wyraźny, społeczny ciężar.

Równolegle rozwija się warstwa obyczajowa i romantyczna, choć nie ma ona klasycznego, lekkiego charakteru. Relacja Rozalii z partnerem stopniowo się rozpada, a na jej drodze pojawia się ktoś nowy – mężczyzna reprezentujący zupełnie inne spojrzenie na świat. Ich spotkania wprowadzają napięcie i ciekawość, ale zamiast typowego romansu otrzymujemy raczej historię o wyborach i konsekwencjach emocjonalnych.

Istotnym punktem zwrotnym fabuły jest pojawienie się kompromitującego zdjęcia, które burzy dotychczasowy porządek życia bohaterki. To wydarzenie uruchamia lawinę zmian – zarówno w sferze zawodowej, jak i osobistej. Rozalia zaczyna kwestionować swoje decyzje, przekonania i lojalność wobec środowiska, które dotąd uważała za własne.

Styl powieści jest lekki i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko, mimo poruszanych trudniejszych tematów. Autorka umiejętnie balansuje między narracją obyczajową a bardziej refleksyjnymi fragmentami, dzięki czemu historia nie przytłacza, lecz angażuje. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że niektóre wątki – zwłaszcza romantyczne – mogłyby zostać bardziej rozwinięte.

Nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu sposób prowadzenia bohaterki. Rozalia bywa bierna, waha się i nie zawsze podejmuje zdecydowane działania, co może budzić frustrację. Z drugiej strony to właśnie ta niejednoznaczność czyni ją postacią bardziej realistyczną – osobą zagubioną, próbującą odnaleźć siebie w trudnym środowisku.

Największym zaskoczeniem pozostaje jednak ton całej książki. Wbrew tytułowi nie jest to historia jednoznacznie lekka ani jednoznacznie romantyczna. To raczej opowieść o rozczarowaniu, dojrzewaniu i konieczności przewartościowania własnych wyborów. Polityka nie jest tu jedynie tłem – stanowi integralną część fabuły.

Ostatecznie „Lekka, romantyczna opowieść apolityczna” to powieść, która pod pozornie prostą formą kryje bardziej złożone treści. Może nie spełnić oczekiwań tych, którzy szukają czystej rozrywki, ale z pewnością zainteresuje czytelników otwartych na historię z nutą realizmu i refleksji.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura obyczajowa, romans

Data wydania: 2025-11-13

Liczba stron: 354

ISBN: 9788384232132

 

Solo dookoła świata - Katarzyna Kozłowska

 

Świat jest lepszy i bezpieczniejszy niż nam się zdaje – trzeba tylko zebrać się na odwagę, by go poznać

Katarzyna Kozłowska, autorka książki „50-tka dookoła świata”, ponownie łamie stereotypy i na rok przed sześćdziesiątymi urodzinami samotnie wyrusza w kolejną półroczną podróż dookoła globu.

Ucieka od nadmiaru bodźców, zachodniego pędu i medialnego zgiełku. W zamian wybiera bliskość natury, prostotę codzienności i spotkania z ludźmi, którzy nie znają pośpiechu. Od parków narodowych Utah, przez amazońską dżunglę, Galapagos i karaibskie plaże Kolumbii, aż po Wietnam, Kambodżę oraz Tajlandię – każda z odwiedzonych krain odsłania przed nią inne oblicze rzeczywistości i człowieka.

„Solo dookoła świata” to nie tylko historia wędrówki przez cztery kontynenty i dwanaście krajów, ale także wewnętrzna podróż ku wolności i zaufaniu. Opowieść o świecie, który – wbrew pozorom – wciąż potrafi być gościnny, bezpieczny i piękny.

Książka „Solo dookoła świata” autorstwa Katarzyny Kozłowskiej to publikacja, która już od pierwszych stron jasno pokazuje, że nie będzie to wyłącznie relacja z podróży. Choć na poziomie fabularnym mamy do czynienia z półroczną wyprawą przez cztery kontynenty, to w rzeczywistości jest to przede wszystkim opowieść o odwadze, przełamywaniu schematów i redefiniowaniu własnego życia. Autorka udowadnia, że marzenia nie mają daty ważności, a decyzja o samotnej podróży może być początkiem głębokiej przemiany.

Narracja ma charakter bardzo osobisty, momentami przypominający dziennik. Kozłowska nie skupia się wyłącznie na miejscach, które odwiedza, ale przede wszystkim na emocjach, jakie im towarzyszą. Dzięki temu czytelnik nie tylko „zwiedza” kolejne zakątki świata, lecz także uczestniczy w wewnętrznej podróży bohaterki. To właśnie ta warstwa refleksyjna nadaje książce wyjątkowego charakteru i odróżnia ją od klasycznych reportaży podróżniczych.

Trasa opisana w książce imponuje rozmachem – od parków narodowych w Stanach Zjednoczonych, przez Amerykę Południową i wyspy Pacyfiku, aż po Azję Południowo-Wschodnią. Każde z tych miejsc zostało przedstawione w sposób obrazowy, ale bez przesadnego idealizowania. Autorka potrafi uchwycić zarówno piękno natury, jak i codzienność mieszkańców, dzięki czemu świat przedstawiony wydaje się autentyczny i różnorodny.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki Kozłowska opisuje spotkania z ludźmi. To właśnie oni – przypadkowo poznani, często anonimowi – stają się najważniejszym elementem tej podróży. Ich życzliwość, otwartość i gotowość do pomocy tworzą obraz świata, który wbrew powszechnym obawom okazuje się miejscem bardziej przyjaznym, niż mogłoby się wydawać. Ten aspekt książki niesie ze sobą wyraźne przesłanie o zaufaniu i ludzkiej solidarności.

Istotnym motywem jest również samotność – nie jako stan negatywny, lecz jako przestrzeń do refleksji i samopoznania. Autorka pokazuje, że podróżowanie w pojedynkę pozwala zwolnić tempo, skupić się na chwili i lepiej zrozumieć samego siebie. Jednocześnie nie unika opisu trudności – pojawiają się momenty niepewności, zmęczenia czy zagubienia, które nadają tej historii realizmu.

Styl pisania jest lekki i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z przyjemnością. Jednocześnie nie brakuje w niej głębszych refleksji, które zostają z czytelnikiem na dłużej. Dodatkowym atutem są fotografie, które dopełniają narrację i wzmacniają poczucie autentyczności opisywanych doświadczeń.

Nie jest to jednak książka pozbawiona pewnych uproszczeń. Osoby szukające bardziej analitycznego spojrzenia na odwiedzane miejsca czy pogłębionych kontekstów kulturowych mogą poczuć niedosyt. „Solo dookoła świata” stawia przede wszystkim na emocje i osobiste przeżycia, a mniej na szczegółową analizę.

Ostatecznie jest to inspirująca i ciepła opowieść o spełnianiu marzeń, która może trafić do szerokiego grona odbiorców. Szczególnie mocno wybrzmi dla tych, którzy odkładają swoje plany „na później”. Kozłowska pokazuje, że czasem wystarczy odrobina odwagi, by zrobić pierwszy krok – a reszta drogi układa się sama.

„Solo dookoła świata” to lektura, która nie tylko pozwala na chwilę oderwać się od codzienności, ale też skłania do refleksji nad własnym życiem. I być może – co najważniejsze – zostawia czytelnika z pytaniem, dokąd sam chciałby wyruszyć.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

literatura podróżnicza

Data wydania: 2025-11-13

Liczba stron: 420

ISBN: 9788384231715

 

Morderca moich dzieci, czyli (niezbyt) krótka historia bólu - Zuzanna Biel

 

Czy możesz wygrać, gdy przeciwnikiem jest twoje własne ciało?

Zuzanna – oddana pracy lekarka anestezjolożka, która każdego dnia uśmierza ból innych – od lat żyje w cieniu własnego cierpienia. W jej ciele ukrył się cichy, lecz bezlitosny wróg: endometrioza. Choroba, która miesiąc po miesiącu odbiera jej siły, zdrowie i marzenia o macierzyństwie.

Każda kolejna nieudana próba zajścia w ciążę niesie rozczarowanie, łzy i coraz trudniejszą do zasypania przepaść między nią a ukochanym mężem.

To jednak nie jest tylko historia choroby. To opowieść o miłości wystawionej na najcięższą próbę, o ciele, które odmawia współpracy, i o duszy, która – mimo bólu – wciąż nie chce się poddać.

Oparta na prawdziwych wydarzeniach książka, która porusza do głębi i uświadamia, jak wiele kobiet cierpi w milczeniu.

Książka Morderca moich dzieci, czyli (niezbyt) krótka historia bólu autorstwa Zuzanny Biel to jedna z tych publikacji, które już na poziomie tytułu budzą określone oczekiwania – w tym przypadku raczej mylne. Można spodziewać się historii sensacyjnej, może nawet kryminalnej, tymczasem czytelnik otrzymuje intymny, bolesny zapis walki z chorobą, która niszczy nie tylko ciało, ale też psychikę i relacje. To zderzenie oczekiwań z rzeczywistością działa jednak na korzyść książki – zaskakuje i zmusza do uważniejszego wejścia w opowieść.

Narracja prowadzona jest w sposób bardzo osobisty, momentami wręcz surowy. Autorka nie ucieka od trudnych emocji ani niewygodnych szczegółów, dzięki czemu historia nabiera autentyczności. Czytelnik nie ma poczucia obcowania z literacką kreacją, lecz z prawdziwym doświadczeniem kobiety, która przez lata funkcjonowała w cieniu bólu i niezrozumienia. To sprawia, że książka momentami przytłacza, ale jednocześnie trudno się od niej oderwać.

Jednym z najmocniejszych elementów tej publikacji jest sposób przedstawienia endometriozy – jako choroby podstępnej, długo ignorowanej i bagatelizowanej, nawet przez środowisko medyczne. Autorka pokazuje systemowe problemy: brak diagnozy, lekceważenie objawów, sprowadzanie cierpienia do „kobiecej natury”. Ten aspekt książki ma wymiar niemal reportażowy i stanowi ważny głos w dyskusji o kondycji opieki zdrowotnej.

Równolegle rozwija się wątek niepłodności, który w tej historii nabiera szczególnego ciężaru emocjonalnego. Każda kolejna próba, każda nadzieja i każde rozczarowanie są opisane z niezwykłą szczerością. To nie jest dramat jednego momentu, lecz długotrwały proces utraty – marzeń, planów, poczucia kontroli nad własnym życiem. Autorka bardzo trafnie oddaje to napięcie między nadzieją a rezygnacją.

Ważnym kontekstem pozostaje również relacja z partnerem. Książka pokazuje, jak choroba wpływa na związek – jak stopniowo wprowadza dystans, niezrozumienie, a czasem bezsilność. To jeden z bardziej uniwersalnych aspektów tej historii, który sprawia, że publikacja może być wartościowa nie tylko dla kobiet, ale również dla ich partnerów.

Nie sposób jednak pominąć kontrowersyjnego języka, którym momentami posługuje się autorka. Wulgaryzmy i ostre określenia mogą razić, szczególnie w kontekście jej wykształcenia i zawodu. Z drugiej strony można je odczytać jako element autentyczności – wyraz frustracji, gniewu i bezsilności. Nie każdemu czytelnikowi taki styl będzie odpowiadał, ale trudno odmówić mu szczerości.

Struktura książki przypomina pamiętnik lub zapis kolejnych etapów walki. Dzięki temu czytelnik ma poczucie uczestniczenia w tej drodze – od pierwszych objawów, przez diagnozy, aż po kolejne próby leczenia. To buduje silne zaangażowanie emocjonalne i sprawia, że historia zostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury.

„Morderca moich dzieci” to książka potrzebna – nie tylko jako świadectwo jednostkowego doświadczenia, ale także jako głos w imieniu wielu kobiet, które mierzą się z podobnymi problemami w milczeniu. Uświadamia, jak wiele cierpienia pozostaje niewidoczne i jak ważna jest empatia oraz realne wsparcie.

To lektura trudna, momentami bolesna, ale niezwykle wartościowa. Nie jest to książka, po którą sięga się dla rozrywki – raczej dla zrozumienia. I właśnie w tej roli sprawdza się najlepiej.

 

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 8/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

biografia, autobiografia, pamiętnik

Data wydania: 2025-11-20

Liczba stron: 318

ISBN: 9788384231524

 

 

Filmowe obrazy schizofrenii - Dorota Daraż

 

Między stereotypami a rzeczywistością: schizofrenia w kadrze

Jak kino przedstawia schizofrenię? Czy pomaga ją zrozumieć, czy tylko utrwala stereotypy?

Ta książka to podróż przez filmowe portrety osób zmagających się z jedną najbardziej niezrozumianych chorób psychicznych. Autorka łączy w niej wiedzę filmoznawczą z psychologiczną oraz psychiatryczną i przywołuje przykłady zarówno z klasyki światowego kina, jak i z mniej znanych, niszowych produkcji.

Publikacja skupia się na trzech obszarach: sylwetkach osób zmagających się z schizofrenią, filmowych obrazach świata widzianego ich oczami oraz narracjach pokazujących wpływ schizofrenii na relacje rodzinne i społeczne.

To wnikliwa refleksja nad tym, jak film potrafi kształtować, pogłębiać, a czasem także wypaczać zbiorowe wyobrażenia o chorobach psychicznych.

 

Filmowe obrazy schizofrenii autorstwa Doroty Daraż to publikacja, która podejmuje temat jednocześnie trudny i niezwykle potrzebny. Już na wstępie widać, że autorka nie ogranicza się do prostego przeglądu filmów, lecz próbuje odpowiedzieć na znacznie bardziej złożone pytanie: jak kino wpływa na nasze rozumienie schizofrenii i czy rzeczywiście pomaga ją oswoić.

Największą siłą tej książki jest jej interdyscyplinarność. Daraż sprawnie łączy perspektywę filmoznawczą z wiedzą z zakresu psychologii i psychiatrii, dzięki czemu analizowane obrazy nabierają głębszego znaczenia. Filmy nie są tu jedynie dziełami sztuki – stają się narzędziami, które kształtują społeczne wyobrażenia, często w sposób bardziej trwały niż podręczniki czy artykuły naukowe.

Autorka prowadzi czytelnika przez różne typy przedstawień schizofrenii w kinie, porządkując materiał w przejrzysty sposób. Szczególną uwagę zwraca na portrety bohaterów zmagających się z chorobą, próby oddania ich subiektywnego postrzegania rzeczywistości oraz wpływ zaburzenia na relacje z bliskimi. To podejście pozwala spojrzeć na temat wielowymiarowo, bez upraszczania i bez uciekania w sensację.

Cennym elementem książki jest również szeroki wachlarz przywoływanych tytułów. Obok filmów znanych pojawiają się produkcje mniej oczywiste, w tym dokumenty czy kino niszowe. Dzięki temu publikacja nie tylko analizuje, ale też inspiruje do dalszych poszukiwań i poszerzania filmowych horyzontów.

Daraż nie unika krytyki. Wnikliwie pokazuje, jak często kino upraszcza temat schizofrenii, sprowadzając ją do efektownego zabiegu fabularnego lub źródła sensacji. Jednocześnie podkreśla, że istnieją również dzieła, które z dużą wrażliwością próbują oddać doświadczenie choroby, budując empatię zamiast lęku.

Na uwagę zasługuje język publikacji – przystępny, ale nie uproszczony. Autorka potrafi pisać w sposób zrozumiały, nie rezygnując przy tym z precyzji. Dzięki temu książka może zainteresować zarówno osoby związane z filmem czy psychologią, jak i czytelników, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym tematem.

Nie jest to jednak praca całkowicie pozbawiona niedoskonałości. W niektórych miejscach można odnieść wrażenie, że pewne wątki zostały potraktowane zbyt skrótowo, a pojedyncze interpretacje mogłyby zostać pogłębione. Pojawiają się też drobne uproszczenia, które mogą budzić wątpliwości u bardziej wymagających odbiorców.

Mimo to „Filmowe obrazy schizofrenii” pozostają książką wartościową i potrzebną. To lektura, która nie tylko porządkuje wiedzę, ale przede wszystkim skłania do refleksji nad odpowiedzialnością twórców kultury i odbiorców.

Ostatecznie jest to publikacja, która poszerza perspektywę i zachęca do bardziej świadomego oglądania filmów. Pokazuje, że kino może zarówno utrwalać stereotypy, jak i je przełamywać – a od nas zależy, które z tych obrazów uznamy za bliższe prawdzie.

Recenzja napisana przez: Gosia Celińska

Moja ocena: 7/10

 

Wydawnictwo: Novae Res

Popularnonaukowa

Data wydania: 2025-11-10

Liczba stron: 252

ISBN: 9788384230954